Belgeseller videolar ve çeşitli Fotoğraflar Konunun devamındadır!

UNUTMADIK...

UNUTTURMAYACAĞIZ...

17 Ağustos gecesi herşey 45 saniyeye sığdı.

Zamanın durduğu, saatlerin akrep ve yelkovanlarının donduğu 45 saniye geride kaldığında, gecenin karanlığı yüzyılın felaketinin silüetlerini taşıyordu.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yaşanan acının ve depremin yıkıcı gücünün akılalmaz boyutları ortaya çıktı. Deprem bölgesine ilk koşanlar, yaşananlara tanıklık edenler ise gazeteciler oldu. Objektifler, kameralar enkazları taradı, anaların, çocukların gözyaşlarını tüm dünyaya aktardı, yardımların dağıtımında yaşanan aksaklıkları ortaya çıkardı.

Kimi kez fotoğraf çekerken ağlasalar, objektiflerinin netini yapmaya çalışırken hıçkırıklara boğulsalar da gazeteciler üzerlerine düşen görevi yerine getirmek için haftalarca deprem bölgelerinden ayrılmadılar.

O günlerin fotoğraf karelerine sığmayan acıları bundan sonrası için birer ibret belgesi olarak önümüzde duruyor. Depremde yitirdiğimiz canların, sönen ocakların sadece alın yazısı olmadığını biliyoruz. İlgisizliğin, başıboşluğun faturasını o 45 saniyenin sonunda Türk halkının ödediğini unutmayacağız. Ve unutturmayacağız...

17 Ağustos ve 12 Kasım depremlerinde yaşamlarını yitirenlerin anısı önünde saygıyla eğiliyoruz...

 İngilizce 17 ağustos depremi belgeseli!

Deprem Belgeseli-Can Dündar

17 Ağustos depreminin anlatıldığı Can Dündar yapımı 40 dakikalık "Deprem" belgeseli. indiriniz!
http://rapidshare.com/files/193362870/ogun_deprem.wmv



Can Dündar'ın Yalın Anlatımı Ve Nebil Özgentürk'ün Katkılarıyla Oluşan
Bu Belgesel Çoğumuzun Hatırlamak İstemediği O Ana Işık Tutuyor...

Depremle ilgili slaytı aşağıdan izleyebilirsiniz (açılırken lütfen biraz bekleyin )

http://w3.balikesir.edu.tr/~osinan/yikildik.pps

Depremde yarılan yeryüzünün görüntüleri fay hattının geçtiği yerler

Gazete, televizyon ve haber ajanslarında haberler vardı. 1999 depremi ile ilgili.  “Merkez üssü Kocaeli'nin Gölcük ilçesi olan, 17 Ağustos 1999'da saat 03.02'de meydana gelen ve yaklaşık 45 saniye süren 7,4 büyüklüğündeki depremin üzerinden 9 yıl geçti…
    Kocaeli, Gölcük, Düzce, Sakarya ve Yalova'da büyük can ve mal kaybı ile yıkıma neden olan depremde, resmi verilere göre 17 bin 480 kişi hayatını kaybederken onbinlerce kişi de yaralandı.”
    Depremin vurduğu illerden birisi Eskişehir idi. Sivrihisar Caddesi’ndeki Tarhan Apartmanı o sarsıntıdan kum haline gelmişti. Eskişehir’de toplam 32 kişi yaşamını yitirdi. Eskişehirlilerde bu acıyı ve korkuyu yaşadı…
     “ Uyuduk, saat 03:05’de korku ile uyanacağımızı bilemeden… Saat 03:05. Annem odama girdi ve bağırıyor. “Oğlum Deprem! Kalk!” O sarsıntıda, o korkuda tek anladığım annemin evlat telaşı ve karanlığın verdiği sahipsizlikti. Evet sahipsizlik. Soluma yönelsem düz duvar, sağımda yerinde durmayan bir kapı, ortada biz. İlk aklıma gelen, lise yıllarından aklımda kalan kapı altına geçmek, asansöre binmemek ve cenin gibi sağlam bir köşede yatmak. Gel gelelim, bir tanesini bile hayata geçiremedim. Tek bildiğim ve tek sığındığım liman olan Anneme sarıldım. Titredim. Durduramadım kendimi. Sarsıntılar bitti, gürültüler azaldı, bu keşmekeş kendini yıldızlar ile dolu bir geceye, karanlığa, komşuların feryadına ve ne yapacağını bilmezliğe itti hepimizi. Sonra bir hışımla attık kendimizi sokağa. Bir telaş ki sormayın gitsin. Sokağa indiğimizde, pijamalı, terliksiz, gözleri fal çanağı insanları gördük. Kendimizi gördük, ambulansların çığlıklarını duyduk ve arabanın radyosundan depremin merkezini duyduk. Gölcük.”
     Sivrihisar Caddesi’nde rahmetli kayınvalidem oturuyordu. Telaşla çoluk çocuk oraya koştuk. Evi sağlam görünce rahat nefes aldık. Yaklaşık 500 metre ilerideki Tahran Apartmanı’na koştum… Henüz hava ağarmamıştı…
    Caddenin ortasında daha çok kum, toz yığınından oluşmuş bir tepe vardı… Yıkılan binanın arkasında kalanlar buydu. Oyle kütle halinde betonlar, direkler veya parçalanmış kolonlardaki demir parçalarına az rastladık…
    Görüntü oysa bu binanın neden bu kadar çabuk yıkıldığının bir göstergesiydi…
    Yıkıntının üzerinde insanlar telaşta, enkazın altındaki insanları çıkarmaya daha doğrusu ulaşmaya çalışıyorlardı…
     Henüz ağarmayan güne bir görevlinin sesi çınlatıyordu…
     “Sesimi duyan var mı?”
     Vardı belki, vardı da konuşacak durumda değildi. Veya sesleniyordu ama duyamıyorduk…
     Oysa ülkemizde yıllardır ‘sesimi duyan var mı’ diye seslenen milyonlarca insan oldu… Ama bu sesi ne iktidarlar duydu ne de yerel yöneticiler…. Deprem bölgesinde olan bir ülkemizde deprem yönetmeliğine uygun imarlar düzenlenmemişti…  Bazen duyarsızlık bazende ‘oy avcılığı’ nedeniyle bazende kişisel çıkarlar nedeniyle bu tür binalara ‘ruhsat’ verildi…
    Deprem sonrası şehirlerde imar yönetmelikleri depreme uygun şekilde değiştirilmeye başlandı.
    Oysa 17 Ağustos 1999 depremine kadar milyonlarca bina yapılmıştı…
    Deprem sonrası yapılan denetimlerde yüzbinlerce binanın boşaltılması, yıkılması, güçlendirilmesi istendi. Yıkılan binaları hiç anımsamıyorum. Ama bazı binaların güçlendirildiğini anımsıyorum. Bu ülke genelinde böyle gelip geçti…
    Ülkemizdeki deprem uzmanları yıllardır yetkilileri uyarıyor… Gelecekte yine büyük bir deprem olasılığı yüksek… Gazete ve televizyonlarda uzmanlar bağırıyor….
    ‘Sesimi duyan var mı?”
   Ülke genelinde ciddi bir çalışma başladığını görmedim, hatırlamıyorum…
   Halk olarak birçok olayda olduğu gibi bu konuda duyarsız kalınca yetkililerin bu sesi duyması olanaksızdır…
   17 Ağustos’lar bağıra bağıra tekrar geliyor. Önlem almamız, çalışmalar yapmamız gereken noktalarda, dalmışız dengesiz bir hayat penceresine magazin oluvermişiz.
    UNUTURSAN ACILARINI YENİDEN YAŞARSIN….
                                ŞABAN BAĞCI

Ortalama Üye Değerlendirmesi